* * *Снег коле павекі — адліжны:ільдзісты і рэдкі.У мружных вачах ліхтары расцвітаюць,як кветкі.А сэрца — пустое. Куды жа,ў што сябе ўкласці.Каб гэта было — да астанняга поз ірку —шчасце?* * *Наймільшая з дзяўчат —Велікавокасць, шчупласць і пяшчота —Чытае ўголас вершы пра змаганне,Пра шыбеніцы, пра зямлю і волю.Граняцца слёзы на яе вачах.Няздольная кахацьСпявае пра любоў; няздольны плакацьВядзе за ёй пагляд сухі і востры,Як лазера прамень; а той, хто здатныI плакаць, і кахаць,— спяваць не можа.Ён у куце; здушыў далонню рот,Каб сцяць пакуту, што з яго ірвецца,Не могучы быць выказанай словам,А толькі гукам; ды грымас ягоныхНіхто не разумее:Усе вакол занятыя сабой.* * *Вецер вакол мяне,Вецер.I я,Стоячы на раздарожжы,Спрабую злавіць ягоПлас тыкавым пакетам.Рукі ледзь могуць трымацьПразрыс тую абалонку —Нечым напоўненую,Не пус тую.Але ці вецер у ёй,Ці паветра?Так рэчаіснасцьПакутліва ловіцца ў вершы:Жыцце там б'еццаПад пластыкам блытаных словаўЦі толькі адбітак ягоныНа гэта імгненне?* * *Маці сына й выправаджала,А месяцам падперазала,А зораю засцібнула,А доляю агарнула...Вясельная песняЯк цяжка спалучацьПачуцці маці — і любоў жанчыны.Як цяжка — але толькі не з табой:Ты і ў каханні застанешся сынам.Не маці — я цябе падперажуХалодным срэбным месяцам; і зору,Як фібулу, замкну пад падбароддзем(От хораша пяецца ў даўніх песнях!);I доляй агарну, нібы плашчом:Нясі старожка чару — не пралі —Да той, танюткай і доўгавалосай,Якую згадваў, толькі адступалаАбдымкаў нашых злітнае шаленства.Дзе хочаш будзь. 3 кім хочаш будзь. А яПарадуюся за цябе здалёку —Бы тая, з песні, што на раздарожжыСтаіць, страчаючы вясельны поезд.3 іконаю — і з чаркай у руцэ.* * *Гэта вясна —Сонечная, як тваё «здрастуй»,Зменлівая, як твае вочы —Шараватыя з іскрай;Нязграбна-юначая,Як велікаваты рот.Пруткая і моцная.Як худыя хлапечыя плечыЎ расхлістаным пінжаку.Ты нагадваеш кожнага з тых.3 кім вярталіся да мянеМаіх асабістых семнаццаць.I ў мройнай свядомасціСплюшчаных вейБлытаюся: ці то вецерПерабірае старыя травыКолеру тваіх валасоў,Ці ўздымае твае валасыКолеру леташніх траваў...* * *Такая ноч, што салаўі — крычацьАдз ін адному праз глухую цьму.Такая ноч, што хочацца сказаць:«Жыццё маё» — усё адно каму.Спыніся, міг! Хай у табе ізноўСклубіцца час, мінуласць, успамін —Каб зноў глушылі крыкі салаўёўI ў цёплай цемрадзі цялесна млеў язмін.АнёлыМордачкі, на якіх адбітаперсікавага колеру нахабстваі дапытлівасць колеру чорнай вішні,што гняздуе ў бяздонных вачахпад бясконцымі веямі.* * *…вечар без цябе...…раніца без цябе...…дзень без цябе...нібыта цаглінкікладуцца ў сцянупаміж мной і табойз майго боку сцянывось-вось зацвіце алычанібы малакомапырскана лёгкае голледыванамікладзецца пад ног і траваі смяюцца вясёлыя людзіз бутэлькамі піваз твайго боку сцяныя не ведаю штоа неўзабавемагчымаі не захочацца ведаць...дзень без цябе......ноч без цябе...* * *Анёл, у лёце над зямлёюЗгубіўшы галаву,Упаў, абняўшыся са мною,У мокрую траву.Вышыні горняга спакоюСабой разбіў як шкло, —I ўпаў, абняўшыся са мною,Каб мне мякчэй было.Але і зрынуты з нябёсаў,Расплюснуты аб долЗвычайным чалавечым лёсам,Усё адно — анёл.* * *У хваляў сваё жыццёі сваё ў травы,У ціхіх каменняўі гарадскіх галубоў.I недзе ўглыбі нарастае бунт,бо жывуЖыццём чалавека —а хочацца іх жыцця.
