Імгненні
вернуться

Кучмель Наталля
Шрифт:
* * * Холад чаромхі, туману, раскрытае рамы; Холадам вее салоўкавы шчокат таксама 3 купаў надрэчных кустоў. Сцюжа бяссонных стагоддзяў пустога чакання; Пары, якой на марозе стаецца дыханне; Сцюжа сівых валасоў. Іскры сваяцтва, любові, сяброўстваў цяпельцы Не затрымаюць хвіліны, ў каторую ў сэрца Зойдзе льдзяная ігла. Што ж мы, як толькі разблыталі кокан малечы, Выспелі, сталі сабою, — за век чалавечы Маем так мала цяпла?
* * * Ліпень. Здымкі начныя. Камароў над дрыгвою бяссонне Штохв іліны па шкле асвятляльнікаў цельцамі б'е. У кустах вербалозу захліпаецца соладка конік I расою паволі набракаюць красоўкі твае. Неба, бледнае з захаду,— ў шнарах аблок вечаровых, I далёкае, дробнае полымя ўнізе дрыжыць. Як ты мякка ступаеш — нібы госць на зямлі выпадковы — I дрыгве гэтай гідлай сцеражэшся балюча зрабіць. Ты вялікі, як неба, і маленькі — бы мне па далонях Даступаеш да сэрца; ціхі гук кінакамера ўе. Хай штоночы між лоззя захліпаўся бы соладка конік I траву далікатна краналі красоўкі твае.
* * * Ад мастака — партрэту. Сонны дождж Паткнецца ў шкло — Памыслю пра цябе я. Каханне — не адзіная ідэя, Дзеля якое варта йсці пад нож. Але калі па скошаным ілбе Маёй маг ільнай выспы Дождж заскача, То фарбы — жыцьмуць. Можа, тым аддзячу Сусвету і табе.
* * * Сон стане сродкам ізноў як наяве, ўбачыць Мужнасць разлатых броў, а пагляд — дзіцячы. Столькі пражыўшы гадоў — цяпер разумею Цалкам значэнне слоў пра «праменні веяў»; Толькі цяпер вырастае з-пад сэрца згода 3 вобразам казак усходніх: «Вачэй маіх прахалода...»
* * * Мяне не слухаюцца рыфмы. I верш — той нудны гук, калі Тужліва ўслед сапраўдным рыпнуць Калодзежныя жураўлі. Паперы — мо на трыццаць столак, Ды аднаго няма на ёй: Як вылузнуўся з ночы золак I раскрываецца зарой.
* * * 3 ціхім шасценнем, бы кніг і старонкі. Вецер шаволіць ліс тоты руду. Ў небе бязвоблачным месячык тонкі Нізка ляжыць — запірае ваду. Так бы прасіцца ў любові злашчаснай Словамі песні, пачутай не раз : — Месяц мой звонкі, о месячык ясны, Ой, не свяці ты на той пералаз!
* * * Звечарэла. Сонна ў пакоі. Пахне ліпамі з-за сцяны. Тут знайшлі дэфектыўных двое Чалавека адно ў адным. Мы калені падоймем горкай I смычок пакладзём ля ног. Падбароддзем мяккім, нягордым Увапрэмся ў скрыпічны бок. Мне не страшна цяпер зламацца, Не карціць адваёўваць штось. Для другіх хай буду нармальнай, Для цябе — такая, як ёсць.
Быў канец лютага Весні туман — неспатольней за жабры Скура, здаецца, ўбірае. Голле вугластае, як кандэлябры, Ўскінула груша старая. Кропля над возерам — блісь! — і пагасла. Так твае губы сухія Першым дажджом, сарамліва-бясстрасна Мне датыкаліся шыі.
* * * Жыццё; і ў ім — хрупасткасць і надрыў, Бо кожная сустрэча стаць магла Апошняю. Будынак чорны брыў, Як п'яны па дажджы; вада цякла 3 яго; і дзіўным позірку было Слабое далікатнае святло Шчылінаў ставень — як шчылінаў вей: Дык, значыць, дом населены людзьмі? I гаспадар — сухі стары яўрэй 3 вялізнымі дзяцінымі вачмі — Свой смешны день пасоўваў па сцяне... Здаецца, гэты дом любіў мяне. Глыбей у шторы шылася акно, I воды ў трубах наўзварот цяклі — Калі, абняўшы, аднаго адно Мы з бездані дэпрэсіі цяглі. Успыхваючы, падаў край-крыло Зямлі, дзе нам так добра быць магло,— Слабы і белы, як твая рука У поўнай цьме, на гузіку замка.
* * * Хто б сказаў — каханне маё; Я скажу — чаканне маё. Хто б сказаў — ты любасць і гнеў; Я скажу — бясконцы спадзеў. Сцяўся ў ім, як броваў надлом, Свет малы за жоўтым акном. Час застыў над светам малым. Анішто не здарыцца ў ім — Не скаціцца слёз раўчуку, Не разліцца ў цішы званку.
* * * Туман ярам, ярам-даліною... 3 народнага Туман ярам... Плятуцца стужкі туману Вакол чорных хмызоў, вакол елак малых. Але ім устыдацца тонкага стану I празрыстых веяу тваіх. Пералеска ўскіне сцяблы маладыя У глухіх вільготных ярах вясной — I падасца, быццам хлапечай шыі Не ўтрымаць галавы буйной. I, нібыта аскепак светлага лёду Аплывае сэрца весняй парой. Толькі позна — згінулі насалоды, Толькі сцюжай цягне з яроў.
* * * Неба весняе — ясны німб, О горад мой; Голле рыжае — светлы кілім Над тваёй галавой. Сёння рака сваю вязкую кроў, О горад мой, Гоніць хутчэй ад свістання вятроў Над тваёй галавой. І падаецца — ажылі дамы, О горад мой; Палі скляпенні зімовай турмы Над тваёй галавой.
* * * Цераз якую муку вызнаем, Чым дзячаць добрым, шчырым і адданым, I потым — выпадковым аддаем, Што не насмеліліся даць каханым. I помняцца такіх спатканняў сны Тым саладзей, што адыходзяць з ночай... …Як лёгка з выпадковымі — яны Запомняць нас такімі, як мы хочам.